- 120 kez görüntülendi
gök ince bir sır gibi çözülürken
dalların hafızasında eski bir dua kıpırdar
beyaz bir suskunluk iner ansızın
kim dokunduysa kalbime çiçek açıyor
bir çiçek konuşur içimde
ben kışın kırılan aynasından doğdum der
soğuğun kalbinde saklanan ateşim
ben o aynanın kırık parçalarında
yüzümü değil bir mevsimi görürüm
adı bahar ama
aslında bir dirilişin gizli adıdır
göğün mavi yarasından sızan ışık
usulca sarar kabuğunu kışın
ve bir çocuk gibi uyanır toprak
adını bilmediğim bir dirilişle
ben ki
içimde uzun kışlar taşıdım
her yaprak dökümünde biraz daha eksildim
şimdi bir çiçeğin kalbinde
yeniden toplanıyorum
ey bahar
sen hangi peygamberin duasısın
hangi sabrın ardından gönderildin
ki her tomurcuk
bir ayet gibi açılıyor yüzüme
rüzgâr ince bir kardeşliktir bugün
saçlarımdan değil ruhumdan geçiyor
ve dallar bir zikrin ritmiyle eğilip kalkıyor
bir kuş göğsüme konuyor ansızın
kanatlarında unutulmuş bir çocukluk
gökyüzü eğilir biraz
çiçeklerin alnına değdirir maviliğini
o an dünya bir çocuk gibi yeniden öğrenir nefes almayı
her çiçek biraz annedir
biraz merhamet
biraz da geri dönmeyenlerin hatırası
ey kalbim
daha ne kadar susacaksın
bak zaman çözülüyor
her şey yeniden yazılıyor beyazla
bir çiçek düşüyor toprağa
ama ölmek değil bu
sadece yerini değiştiren bir sonsuzluk
zaman dalların ucunda durur
gitmekle kalmak arasında ince bir sızı gibi
ve sen bilmezsin her açan çiçekte
biraz daha çözülür içimizin düğümü
biraz daha yaklaşırız unuttuğumuz o ilk ışığa
bahar bir mevsim değil artık bir diriliş çağrısıdır içimde
ve ben her açan çiçekte
biraz daha Allah’a yaklaşan bir sessizliğim
